زهره بهرامی سیف آباد با ارسال یاداشتی به پایگاه خبری فریاد جنوب ،با بچه های مدرسه شجره طیبه میناب و مادران آنها همدردی کرد.

بوی پاییز می‌آید، بوی کاغذ کاهی، مدادتراش‌های نو و هیاهوی شادمانه حیاط مدارسی که با صدای زنگ، جان می‌گیرند. اول مهر، همیشه نماد شکفتن دانایی و بیداری بود؛ اما امسال در تقویم دل‌های ما، مهر رنگ دیگری دارد.

امسال زنگ مهر، تنها آغازی برای فصل آموختن نیست؛ پژواک بغضی است به وسعت یک سرزمین، برای نیمکت‌های خالی و کیف‌هایی که هرگز گشوده نشدند. مهر امسال، یادآور معلمان و دانش‌آموزان مظلوم میناب است؛ گل‌های معصومی از دبستان «شجره طیبه» که مشق پرواز را پیش از زنگ تفریح آموختند و در خون خود وضو ساختند تا جاودانگی را هجی کنند.

چگونه می‌توان آغاز پاییز را ورق زد و به یاد نیاورد آن آموزگاران فداکاری را که خود را سپر جان نوگلانشان کردند؟ معلمانی که آخرین تخته‌سیاه عمرشان با خط سرخ ایثار نوشته شد و کودکانی معصوم که معصومیت خنده‌هایشان در هیاهوی باروت و کینه خاموش نگشت، بلکه تا ابد در آسمان جنوب می‌درخشد.

میناب، دیار نخل‌های صبور و شرجی غیرت، امروز داغدار غیبت صدای کودکانی است که قرار بود آینده‌سازان این خاک باشند؛ اما دشمنانِ تاریکی، تاب دیدن چراغ دانایی را نداشتند. با این همه، نام آن‌ها فراموش نخواهد شد؛ در هر کلاسی که تخته‌اش به نام خدا مزین شود و در هر دستانی که قلم در دست گیرد، روح روشن شهدای میناب جاری است.

در طلیعه سال تحصیلی جدید، سراسر ایران با معلمان آسمانی و نوگلان شهید میناب هم‌کلاسی است. ما با قلم‌هایمان عهد می‌بندیم که راه روشنایی، آگاهی و استقامت را ادامه دهیم؛ چراکه این کلاس هرگز تعطیل شدنی نیست.

سلام بر نیمکت‌های خالی که پر از حضورید؛

سلام بر قلم‌های خون‌رنگ و دفترهای ناتمام؛

یادتان تا ابد در قلب ایران زنده است.