به گزارش فریاد جنوب،از آنجایی که “انسولین” یک داروی حیاتی و نجات‌بخش برای بیماران دیابتی است، نبود آن در یک شهرستان می‌تواند منجر به بحران‌های سلامتی جدی شود.

در حالی که دسترسی به داروهای حیاتی یکی از اصلی‌ترین حقوق شهروندان است، شهرستان لنده با چالش جدی و نگران‌کننده کمبود انسولین دست‌وپنجه نرم می‌کند. این بحران که مستقیماً با سلامت عمومی و جان هزاران بیمار دیابتی در ارتباط است، اکنون به یک مسئله اجتماعی و امنیتی در حوزه سلامت تبدیل شده است

بر اساس بررسی‌های میدانی و شنیده‌ها از میان خانواده‌های درگیر با بیماری دیابت در لنده، وضعیت ذخایر انسولین در مراکز درمانی و داروخانه‌های سطح شهر به وضعیت بحرانی رسیده است

فشار اقتصادی بر خانواده‌ها: با نبود انسولین در مراکز دولتی، بیماران ناچار به خرید از داروخانه‌های خصوصی هستند که با توجه به شرایط اقتصادی، فشار مضاعفی بر خانواده‌های کم‌درآمد لنده وارد می‌کند.

خطر عوارض جانبی: قطع یا تأخیر در مصرف انسولین می‌تواند منجر به کما، آسیب‌های کلیوی و حتی مرگ ناگهانی شود؛ موضوعی که شهروندان را نسبت به آینده خود نگران کرده است.

کمبود یک داروی پایه مانند انسولین در منطقه‌ای نظیر لنده، نشان‌دهنده خلل در زنجیره تأمین دارو و مدیریت توزیع اقلام استراتژیک در سطح استان است. این مسئله تنها یک مشکل دارویی نیست، بلکه بازتابی از نیاز مبرم به بازنگری در سیاست‌های توزیع دارو در مناطق محروم و دورافتاده است.

خواسته‌ها و مطالبات مردم

مردم و فعالان اجتماعی شهرستان لنده خواستار اقدامات فوری زیر هستند:

توسط وزارت بهداشت: ورود فوری به حوزه مدیریت بحران دارو در شهرستان لنده و ارسال محموله‌های اضطراری.

توسط استانداری و مدیریت بحران: پایش دقیق میزان کمبود و تسهیل فرآیند توزیع دارو در سطح شهرستان.

توسط سازمان تأمین اجتماعی: نظارت بر قیمت‌ها و اطمینان از اینکه هیچ بیمارتی از دریافت دارو محروم نمی‌ماند.